Jerzy Sikora – Wiersze pełne troski o człowieka

Jerzy Sikora

Wiersze pełne troski o człowieka

Człowiek tworzy kulturę z myślą o utrwaleniu w świecie istoty człowieczeństwa. Jest ona formą komunikowania, zbliża ludzi, umożliwia ludzkie porozumienie. Pomaga człowiekowi, dając mu szansę wypowiadania siebie.

[…]

Oto mam przed sobą cztery tomiki wierszy, jakie ukazały się w serii poetyckiej łódzkiego wydawnictwa Biblioteka. Są to:

Andrzej Biskupski, Piosenka o potrzebie, Biblioteka, Łódź 1991.
Marek Czuku, Książę Albański, Biblioteka, Łódź 1991.
Krzysztof Smoczyk, Pływające gniazda, Biblioteka, Łódź 1991.
Ziemowit Skibiński, Przedwieczerz, Biblioteka, Łódź 1991.

[…]

Książę Albański to druga książka poetycka Marka Czuku. Zawiera dwa poematy: utwór tytułowy – Książę Albański i Powrót, który treścią nawiązuje do poprzedniego, stanowiąc pewną kontynuację. Kim jest tytułowy bohater?

Kim jestem Skąd przybywam
Nie pytaj
Zanim usłyszysz moją odpowiedź
Już mnie nie będzie
Pozostanie ci własna dusza

(Powrót)

Gdy śledzimy perypetie bohatera, przypomina się postać Małego Księcia, a nawet Chrystusa, bo oto tekst jakby rodem z Biblii:

I pojmali Księcia, gdy opiekował się rannym zwierzęciem.
I zakuli go w kajdany.
I złorzeczyli mu, bili go, ubliżali mu.
I nikt się za nim nie ujął.
I postawili go przed sądem.
I krzywoprzysięgali, osądzili go.
I zamknęli go w ciemnicy o chlebie i wodzie.
I pewnego ranka wywlekli go na dziedziniec.
I powiesili go
.

(Powrót)

Mamy do czynienia z formą o szerokim oddechu, z poezją pisaną potoczystą frazą, przechodzącą w poetycką prozę. W tym swoistym traktacie o filozofii życia, o wyższości Dobra nad Złem (bo zwycięstwo Zła jest tylko pozorne) drażni mnie jednak nie zawsze chyba oszczędny i celowy dobór słów.

[…]

Zastanawiam się na koniec, co łączy te cztery pokrótce tu omówione książki? Na pewno autorzy stosują różne poetyki. Widzą świat w całym jego skomplikowaniu. Bohater liryczny wyjawia swoje nadzieje, tęsknoty, wątpliwości poprzez patrzenie w siebie, do wnętrza, ale nie tylko, bo liczy się, przemożnie rzutując na jednostkę, to wszystko, co rozgrywa się wokół, w świecie zewnętrznym. I co jeszcze dało się zauważyć: poezja ta nie jest egotyczna. Towarzyszy jej troska i niepokój o drugiego człowieka. Widać to już chociażby w konstrukcji gramatycznej. Niejednokrotnie występuje zaimek „my”, „ty”, „wy”. Oto dla przykładu fragment poematu PowrótMarka Czuku:

Nie traćcie mowy
Gdy noce i mgły
Nie traćcie ducha
Dałem wam siebie
I swoje słowa

[Nowe Książki nr 1 / 1993, s. 46-47]